Noah’nın aldığı her yavaş ve düzenli nefesle, arkamdaki üvey ağabeyim Hunter’ın elleri daha da cüretkârlaşıyor; aramızdaki kumaşa sürtünüp baskı yapıyor. Çadır uyuklayan sınıf arkadaşlarıyla doluyken ben onun sessiz oyununa hapsolmuş çaresiz bir kuzuyum. Daha önce hiç böyle bir heyecan hissetmemiştim; kalbim kulaklarımda bir savaş davulu gibi gümbürdüyor. Uyku tulumuma sıkıca sarılıyor, kanayana dek dudağımı ısırıyor ve ağzımdan tek bir ses bile çıkmaması için dua ediyorum.