Ailem doğum günümü asla hatırlamazdı. Evan’ınki bir ay önceden yer ayırtılmış bir et restoranı demekti; Cleo’nunki ise Six Flags ve annemin Instagram çoklu gönderisi: ‘Minik prensesimizin doğum günü kutlu olsun.’ Benimki ise yazın ortasında, 19 Temmuz’du ve hep yok sayılırdı. On sekizime bastığım gün erkenden kalkıp makyajımı yaptım ve kanepede beklemeye başladım. Annem, elinde Cleo’nun dans çantasıyla yanımdan geçip gitti: ‘Öğle yemeğini kendin ısıt. Onu yoğunlaştırılmış kursa götürüyorum.’ Babam da top oynamak için Evan’la evden çıktı. Öğle olduğunda evde yapayalnızdım. Aile grubuna ‘Bugün 18 oldum! 🎉’ diye mesaj attım. Ses çıkmadı. Saat yedide eve döndüler; yemekte Evan’ın kaburgası, Cleo’nun peynirli makarnası vardı. Ne pasta, ne mum, ne de bir şarkı… Onlara göre eksik olan hiçbir şey yoktu. Benim dışımda herkesin bir doğum günü vardı. Artık on sekiz yaşındaydım. Nereye gideceğimi sonunda kendim seçebilirdim.