Yıllar sonra Costello ailesine kayıp öz kızları olarak döndüğümde, ailemin evlat edindiği Brittany’nin eski kıyafetlerini giymek zorunda kaldım; aile şoförü bile yalnızca onu almaya geliyordu. Buna rağmen ailem, ben yokken büyüttükleri kıza karşı suçluluk duyuyordu. Hükûmet Adalet Sistemi’ni devreye sokunca, ben daha ne olduğunu anlayamadan bütün aile sisteme bağlandı. Babam rahat bir nefes aldı: “Bu sistem mutlak eşitliği sağlayınca Brittany bir daha acı çekmeyecek.” Annem elimi tutup kararlı bir sesle, “Eve gelip ona ait olan her şeyi elinden aldın. Bu, Brittany’ye haksızlık,” dedi. Abim küçümseyerek, “Sen zaten hak ettiğinden fazlasını aldın. Şansını zorlama,” dedi. Ben artıkları yerken Brittany’nin özel aşçıları vardı. Ben daracık bir dolapta terlerken o kendisi için tasarlanmış bir süitte uyuyordu. Neredeyse gülecektim. Çünkü sistem devreye girdiğinde yıkılan taraf onlar oldu.